Nóg een dagje Enkhuizen

Vandaag hebben we eerst lekker uitgeslapen en mochten toen mee gaan lopen in het streekbos. Broer en het vrouwtje gingen al gauw hun eigen weg en baasje en ik wilden de route van zondag alvast eens bekijken. Het lopen wilde niet zo lukken met ons, denk dat ik wat moe was.

Afin, na een behoorlijk stuk te hebben gewandeld kwamen we broer en vrouwtje weer tegen en gingen we saampjes verder. Toen riep er een meneer die helemaal in paniek was. Baasje moest hem met iets helpen, dus wij ernaar toe. Maar eenmaal aangekomen vond ik het heel eng worden. Die meneer had ook een hondenvriendje mee, maar die had iets gekregen en deed het niet meer. Hij bleef maar op de grond liggen in dat natte gras. Het was net of hij elk moment weer weg kon lopen, maar vrouwtje zei dat we maar snel door moesten lopen en dat het baasje die meneer en het hondenvriendje ging helpen. Later heeft ze uitgelegd dat het vriendje te hard had gespeeld en iets aan het hartje had gekregen en er nu niet meer was. Hij is nu in de hondenhemel. Brrr, dat was wel even zielig en eng hoor. Dat hoef ik niet meer mee te maken. Griezelig gewoon.

Gelukkig zijn we 's middags met alle VCF vriendjes nog eens naar Enkhuizen gewandeld. Het vrouwtje haar voeten en benen deden al behoorlijk veel pijn dus zijn we gestrand op een terrasje. Ook best leuk hoor mensen bekijken. We hebben nog een paar mooie kiekjes gemaakt.

Toen we de grote auto wilden nemen om terug naar huis te gaan moesten we nog héél lang wachten en zodoende bedacht het baasje dat we te voet terug zouden gaan. Tot grote vreugde van het vrouwtje. Die voeten zag je bij de minuut groeien. Als dat maar goed komt.

Na drie kwartier kwamen we eindelijk aan bij de camper en moesten we gelijk door naar het hotel. Broer mocht met het vrouwtje met de grote auto en wij zijn samen met Christel en Mike naar het hotel gelopen.

Op naar de canicross zondag.