Tjongejonge, het was me een dagje wel zondag in Koolkerke. Het was prachtig weer en nog een mooier parcours. Met alles erop en eraan. Bergjes op, bergjes af, plasjes water, heerlijke slikpoelen, bruggetjes en glibberige stukjes bospad, helemaal mijn ding. Ik kon mijn geluk al niet op toen we alleen nog maar het parcours gingen verkennen samen met broer. Ik kon bijna niet wachten om eraan te beginnen.
Er waren 15 groepen van waar in elke groep 5 teams zaten, die om beurten een afstand moesten afleggen en zo drie keer. Helemaal wouwie te gek man. Wel 3x starten op deze dag én ... 3x volle bak mogen, yes!!!
De 1ste keer was de langste en het spectaculairste. Er was een afdaling en direct daarna een geweldige gladde brug waar, als je hard genoeg ging, overheen kon glijden zonder te lopen. Bij de volgende afdaling ging ik schijnbaar wel een beetje té snel. Het baasje kon het niet meer bijhouden en ging plat op de snoet. resultaat -> Harry Potter zonder bril met de bolus op en boomstronk en licht geschild op de arm, hihi. Afin bril opgesnorkeld en gaan met die banaan, geen flauwekul dacht ik nog. Je wilt hard, dan gaan we hard en zo gingen we weer verder.
Het vrouwtje was ongerust, maar baasje, zo hard ie is gaat gewoon door.
De 2de ronde zijn we rondgekomen, zonder de natuur van dichtbij te bekijken, die had hij de eerste keer schijnbaar héél goed en snel bekeken.
De 3de ronde ging goed tot net voor het einde. Pootje van het baasje ging wat onstabiel over de finish en toen begon hij toch wat te piepen. Och zal wel mee vallen allemaal, dacht ie. Maar niets is minder waar. Na gezellig nog wat te hebben gegeten zijn wij lekker onder tafel gaan liggen omdat baasje en vrouwtje ook wat wilden eten. Na het eten en het gezelschap van nog meerdere canicrossers deed het baasje een beetje gek. Hij kon niet meer lopen en toen we gingen onderzoeken wat het was bleek het dat hij een rechter poot had die iets weg had van een olifantenvoet, zelfs de kleur leek erop. Oei oei niet goed zei het vrouwtje nog en die had nog gelijk ook. Baasje moest 's morgens naar de poten dokter en die zei dat hij voorlopig wel even klaar was met hardlopen. Een "acute peesschede ontsteking" was het verdict.
Da's allemaal niet erg maar baasje kreupel betekend ikke ook nie lopen. Afin, mag wel met het vrouwtje mee maar die loopt als een opgevoerde slak met een kapotte versnellingsbak, dus daar wordt ik ook weer niet vrolijk van. Baasje heeft vanavond geprobeerd om te fietsen en dat lukte redelijk, dus wie weet mag ik morgen wel mee een rondje maken op de mountainbike.
Ik hoop van wel, want ik voel de energie al ophopen. Over 2 weken gaan we weer met z'n allen naar Genk om te crossen, maar baasje mag vanaf de zijlijn samen met broer naar vrouwtje en mij kijken, want dan is z'n pootje vast nog niet helemaal beter dacht de dok.
Afin, tot de 17e, maar dan een versnelling of ...tig langzamer.
De Flintie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten