Zenuwen

Ha was ik weer. Gisteravond kreeg ik even flink de zenuwen, maar het was gelukkig, achteraf gezien, niet nodig geweest. Voor broer was het even anders.
Baasje en vrouwtje kwamen thuis van werk en joepie we mochten gelijk mee in de grote bus van 't baasje en dat wil zeggen; leuke dingen doen. Afin, zaten we daar even flink naast.

We reden naar Sluis en zo gingen we weer verder. Uiteindelijk langs de Damse Vaart. Ha, trainen aan de vaart was mijn gedacht, maar weer geen waar. Toen hij de bus op het parkeerterrein draaide begon de benauwdheid toe te slaan. Het is geen waar éé, we waren bij dokter Veerle aangeland. Oei, oei, het rillen kon beginnen. Ik weet niet wie er harder dokter bibber was, maar we deden niet onder voor elkaar.

pfioew, het was gelukkig voor broer, ik kon stoppen met bibberen. Dokter Veerle luisterde naar broers hartje en dat bleek niet okidoki te zijn. De dokter in Poeke had al gezegd dat we er nog eens moesten naar laten kijken, bij deze dus. Er zit een ruis op zijn hartje en nu mag hij dinsdag naar Marke om de cardioloog te laten kijken. Het vrouwtje zit wel een beetje in de rats. Maar ze hebben beloofd dat als broer niet meer mag lopen en gek doen dat ze mijn grootste fan en supporter gaan worden. Ze gaan dan overal mee naar toe om écht den toerist uit te hangen. Ik heb op mijn beurt beloofd dat ik dan wel een rondje met het vrouwtje ga blijven lopen.

Binnenkort meer over de situatie.
Flintie