En toen waren we klaar met lopen

Gister wezen trainen, afin in de regen op het vrouwtje staan wachten is meer de juiste omschrijving. We gingen ons rondje eens verleggen naar het hertenpark in Groede. Geen strak plan naderhand gezien. Het baasje had nog gezegd "doe dat nu niet" maar afin de rest vond dat het wel kon.

Dus niet....

Eerst alles klaar gelegd, heupbanden, tuigjes, rekkers, regenjasjes enz...

Alles in de auto geladen en hup naar het hertenkamp geknort. afin, de Beertje en de Zoë waren er ondertussen ook. En volle goeie moed vertrokken we. Bianca met Beer op kop, broer en het vrouwtje er achteraan, dan ik met de baas en Bram met Zoë als hekkensluiter.

We waren net lekker op gang toen er groot alarm afging in de richting van broer en vouwtje.

Auw, auw, auw en nog eens ai, ai, ai was het repertoir. Het vrouwtje had te veel naar broer gekeken en niet naar het pad was ze liepen. Daar kwam ze een mooi rond stokje tegen, waar ze prompt bovenop ging staan. Dat stokje wilde duidelijk niet verpletterd worden onder het gewicht van het vrouwtje en rolde pardoes vanonder haar voet, waardoor de voet een rare beweging maakte. Enkel helemaal tot op de grond, zonder voet, dat had ik haar nog nooit zien doen. Baasje en ik konden het mooi allemaal zien gebeuren omdat we er vlak achter liepen.

Ik vond het wel knap dat ze dat zo lenig kon, maar duidelijk was dat naderhand gezien niet de bedoeling, want ze deed net of ze veel pijn had. Afin, baasje ging haar helpen en voor we het wisten zat ze voor pampus op het natte asfalt zo bleek als het spook van Pierlala. Flauwgevallen gaf baasje als uitleg, laat maar liggen die staat van zelf weer op, gebeurd vaker.

En wij maar wachten. Toen ze weer opstond moesten we weer in de auto naar huis. En bedankt he vrouwtje, had nog geen 200 meter gelopen en het was al gedaan.

Wel gezellig was dan dat ze in bed moest tegen de misselijkheid en hoofdpijn. En....wij mochten opletten of het wel allemaal goed ging, dat was dan weer wel tof van haar.

Afin, nu moet ze vandaag naar de doc want ze heeft een behoorlijke stalpoot opgelopen met dat grapje. Ene poot is 2x zo dik als de andere poot. Het is al meer een olifantenstalpoot geworden. Dat is allemaal nog niet zo erg maar nu kan broer niet meer mee gan lopen om te trainen. Misschien dat we wel eens 2-span mogen doen voor het baasje, dat vinden we ook altijd wel geslaagd. En hard dat ie dan kan lopen......